زمینه و هدف: استخوان بافت سختی است که محتوای آن مرتب در حال تغییر و تحول می باشد. رشد طولی استخوان به واسطه پلاک رشد صورت می گیرد که ساختاری غضروفی در انتهای استخوان های دراز بدن می باشد. هنگام بلوغ جنسی، ضمن بسته شدن (استخوانی شدن) پلاک رشد، رشد طولی استخوان متوقف می گردد. دیازینون از سموم ارگانوفسفره است که ضمن ایجاد استرس اکسیداتیو می تواند به سلول ها و بافت های بدن آسیب برساند. هدف این مطالعه بررسی اثر سم دیازینون بر تغییرات پهنای پلاک رشد (شامل ناحیه سلول های در حال تکثیر و ناحیه سلول های هایپرتروفه) در موش صحرایی نابالغ بود.روش بررسی: این مطالعه تجربی در اردیبهشت سال 1392 در دانشگاه فردوسی مشهد و بر روی 12 سر موش صحرایی نر نابالغ از نژاد ویستار که به طور تصادفی در دو گروه کنترل و دیازینون قرار گرفتند، انجام شد. تیمارها به صورت گاواژ دهانی و طی 28 روز انجام شد. در روز 28، حیوانات کشته و استخوان ران پای چپ برای بررسی های هیستومورفومتریک پهنای پلاک رشد اپیفیز ران جدا شدند. بررسی ها توسط ImageJ, ver. 1.40g (Wayne Rasband, NIH, USA) و معنادار بودن نتایج توسط آنالیز واریانس ANOVA به همراه Tukey’s test انجام شد.یافته ها: پهنای پلاک رشد در گروه دیازینون نسبت به گروه کنترل کاهش معنادار (P=0.0126) داشت که به صورت کاهش پهنای ناحیه در حال تکثیر (P<0.001) و افزایش پهنای ناحیه هیپرتروفی شده (P=0.016) مشاهده شد. نتیجه گیری: دیازینون منجر به کاهش پهنای پلاک رشد اپیفیز ران موش های صحرایی نابالغ می شود و می تواند عاملی باشد بر اختلال در روند رشد طولی استخوان و بسته شدن پیش از موعد پلاک رشد.

زمینه و هدف: دو روش مرسوم درمان شکستگی های تنه تیبیا، روش ثابت کردن داخلی با پلاک و کارگذاری میله در داخل کانال استخوان می باشد. از آنجایی که هر یک از این روشها معایب و محاسنی دارد لذا این مطالعه با هدف بررسی مقایسه ای نتایج درمانی شکستگی تنه استخوان تیبیا با دو روش فوق انجام شد.روش بررسی: این مطالعه بصورت کارآزمایی بالینی بر روی 90 بیمار مبتلا به شکستگی تنه تیبیا انجام گرفت. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه درمان با پلاک (گروه I) و درمان با میله داخل کانال استخوانی (گروه II) تقسیم شدند و پس از درمان دو گروه از نظر متوسط زمان جوش خوردن، مدت زمان بستری در بیمارستان، ضخامت کال استخوانی، دامنه حرکتی زانو و مچ پا و متوسط زمان بازگشت بکار مقایسه شدند. داده ها با استفاده از آزمون های t و t مستقل تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: بر اساس این مطالعه به ترتیب در گروه I و II متوسط زمان جوش خوردن شکستگی 0.25±4.8 و 0.24±3.4 ماه، متوسط زمان بستری در بیمارستان 0.03±5 و 0.04±3 روز و متوسط ضخامت کال استخوانی پس از 4 هفته 0.05±2.5 و 0.06±4 میلی متر، متوسط زمان رسیدن به دامنه حرکتی زانو در حد 130 درجه 0.05±3 و 0.06±1.5 ماه، و متوسط زمان رسیدن به دامنه حرکتی 50 درجه مچ پا 0.04±3.5 و 0.03±2 ماه و متوسط زمان بازگشت بکار 0.07±5.2 و 0.04±3 ماه بود. در کلیه موارد مورد بررسی اختلاف مشاهده شده معنی دار بود به طوری که در گروه II نتایج بهتری بدست آمد (p<0.05).نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه، روش ثابت کردن شکستگی تنه تیبیا با استفاده از میله داخل کانال استخوانی نسبت به استفاده از پلاک ارجحیت دارد.

زمینه و هدف: اهداف اصلی درمان شکستگی با جابجایی و شکستگی داخل مفصلی کالکانئوس، بازسازی آناتومیک سطح مفصلی و بازگرداندن توانایی راه رفتن بدون ایجاد درد می باشد، اما هنوز هم نتایج درمانی رضایت بخش نیست. هدف از این مطالعه مقایسه پیامدهای عملکردی دو روش جااندازی باز و فیکساسیون داخلی و پرکردن نقایص استخوانی با کمک اتو گرافت استخوانی و سیمان ارتوپدی (پلی متیل متاکریلات) می باشد.روش کار: در این مطالعه مقایسه ای آینده نگر، 44 بیمار با شکستگی داخل مفصلی کالکانئوس تحت درمان قرار گرفتند. پروتکل استاندارد، شامل اپروچ لترال و ثابت سازی داخلی با بازسازی پلاک برای بیماران انجام شد. صفحه خلفی در گروه اول با کمک اتوگرافت استخوانی (BG; Bone Graft) و در گروه دوم با کمک سیمان ارتوپدی (BC; Bone Cement) تقویت شد. بیماران پس از جراحی از لحاظ 5 عارضه شامل: عفونت سطحی، از هم گسیختگی زخم، نکروز پوست محل انسیزیون، پارستزی عصب سورال و استئومیلیت پیگیری شدند. پیامدهای عملکردی با کمک سیستم امتیازدهی شکستگی های کالکانئوس و سیستم اندازه گیری مچ و پاشنه (AOFAS (American Orthopaedic Foot and Ankle Society ارزیابی گردید. اختلاف آماری بین نتایج دو گروه با استفاده از آزمون های تی، کای اسکوئر و یا تست دقیق فیشر توسط نرم افزار SPSS آنالیز گردید. یافته ها: از میان 44 بیمار مورد مطالعه 36 (81.8%) نفر مرد و 28 (18%) نفر زن بودند. میانگین سنی بیماران 11.34±44.25 بود. بیماران بعد از درمان برای مدت 9 تا 18 ماه پیگیری شدند. میانگین زمان عمل جراحی در گروه دوم (41.82 دقیقه) (BC) بطور معنی داری از گروه اول (64.55 دقیقه) (BG) کمتر بود (0.001>p). پنج (23%) نفر از بیماران گروه اول و یک نفر (5%) از بیماران از گروه دوم دچار عوارض جراحی شدند. اختلاف چشمگیری بین میانگین معیار شکستگی های کالکانئوس و همچنین معیار اندازه گیری مچ و پاشنه AOFAS، در دو گروه مشاهده نگردید.نتیجه گیری: استفاده از سیمان ارتوپدی بجای اتوگرافت استخوانی برای پرکردن نقایص استخوانی در شکستگی های کالکانئوس باعث کاهش زمان عمل و جلوگیری از ناخوشی های ناشی از عمل برداشت گرافت در بیماران می گردد.

پیش زمینه: شکستگی تنه استخوان درشت نی ساق یکی از شایع ترین شکستگی ها در اندام تحتانی است که در صورت جابه جایی و عدم پایداری بین قطعات شکسته نیاز به عمل جراحی و ثابت کردن محل شکستگی می باشد. هدف از انجام این تحقیق مقایسه نتایج دو روش جراحی «پلاک گذاری» و میله داخل استخوانی قفل شونده در درمان شکستگی بسته تنه استخوان درشت نی ساق بود.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت آینده نگر و تصادفی در یک دوره زمانی 15 ماهه انجام شد. در این مدت تمامی بیماران دچار شکستگی بسته تنه استخوان درشت نی ساق که به دو بیمارستان آموزشی درمانی شهر اهواز مراجعه نموده و به یکی از روش های درمانی مذکور درمان شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. به این ترتیب 106 بیمار وارد مطالعه شدند. 50 بیمار با «میله گذاری» و 56 بیمار با «پلاک گذاری» درمان شدند. میزان و مدت زمان جوش خوردگی و عفونت، شاخص های ارزیابی بیماران بودند و بیماران به مدت یک سال پیگیری شدند.یافته ها: از تعداد کل بیماران، 52 نفر (92.9%) در گروه «پلاک گذاری» و 48 بیمار (96%) در گروه «میله گذاری» جوش خوردگی بدست آوردند. 4 نفر (7.8%) در گروه «پلاک گذاری» و 2 نفر (4%) از گروه «میله گذاری» جوش نخوردند. میزان عفونت با پلاک نسبت به میله به صورت معنی داری بیشتر (p=0.034) و میانگین زمان جوش خوردگی با میله نسبت به پلاک به صورت معنی داری کمتر بود.(p=0.006) نتیجه گیری: از نظر میزان جوش خوردگی تفاوت آشکاری بین «پلاک گذاری» و «میله گذاری» در شکستگی های بسته تنه تی بیا دیده نمی شود، لیکن «پلاک گذاری» با جوش خوردن کندتر و با احتمال عفونت بیشتری همراه است.

یک گرگ سه ساله خاکستری با سابقه تصادف در جاده به درمانگاه آموزشی دانشکده دامپزشکی شیراز ارجاع شد. ارزیابی رادیوگرافی نشان دهنده شکستگی قسمت فوق کندیلی ناحیه پایینی استخوان ران پای راست بود. آرام بخشی و القای بیهوشی به ترتیب توسط آسپرومازین و ترکیب کتامین–دیازپام اعمال شد و بیهوشی با هالوتان به صورت استنشاقی ادامه یافت. دو لبه شکستگی در مقابل هم قرار داده شد و یک پین داخل استخوانی بر اساس انحنای استخوان ران حالت داده شد و از سمت اپی کندیل خارجی به صورت راش پین به سمت بالا رانده شد. سپس پین دوم از سمت داخلی به صورت کراس پین کار گذاشته شد. برای تثبیت بیشتر، یک پلاک 4 سوراخه در سطح خارجی ناحیه پایینی ران مورد استفاده قرار گرفت. در نهایت کپسول مفصلی و ناحیه برش بسته شد. رادیوگراف بعد از عمل، نشانگر اصلاح مناسب و کارگذاری صحیح ایمپلنت ها بود. به مدت هشت هفته حیوان در قفس نگهداری شد و فعالیت های آن محدود شد. پیگیری های بعد از عمل بیانگر نتیجه بخشی جراحی بود و حیوان بعد از چهار ماه به حیات وحش خود منتقل شد. در نتیجه به نظر می رسد با وجود وزن بالا و حرکت زیاد حیوانات حیات وحش، ترکیب روش های مختلف تثبیت به ترمیم موفق شکستگی در این حیوانات منجر می شود.

زمینه و هدف: درمان شکستگی های تنه ران همیشه در حال تغییر بوده است. امروزه فیکساتورهای پیشرفته تری برای درمان این نوع شکستگی ها ابداع شده که از جمله این روش ها استفاده از میخ مجرای مرکزی می باشد. این مطالعه به منظور مقایسه نتایج دو روش درمانی جااندازی باز و پلاک گذاری و استفاده از میخ مجرای مرکزی استخوان در شکستگی تنه استخوان ران انجام گرفت.روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی 40 بیمار بستری بالاتر از 16 سال با شکستگی ساده میانی تنه فمور به دلیل ضربه (دو گروه 20 نفری مورد و شاهد) در بیمارستان شهید کامیاب مشهد در سال 1382 مورد مطالعه قرار گرفتند. در گروه مورد درمان جراحی به روش جااندازی باز با پلاک و میخ و در گروه شاهد جراحی با گذاشتن میخ داخل مجرای مرکزی انجام شد. هر دو گروه از نظر سن و جنس یکسان بودند. پیگیری بیماران در مدت 9 تا 14 ماه انجام شد. مشخصات فردی تابع پیگیری و رادیوگرافی کنترل در پرسشنامه جمع آوری و با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی و آزمون های تی مستقل و مجذور کای پردازش شد.یافته ها : از 40 بیمار مورد مطالعه 75 درصد مرد و 25 درصد زن بودند. مدت زمان جوش خوردن بالینی و رادیوگرافیک و میزان تاخیر در جوش خوردن در دو گروه از نظر آماری معنی داری نبود. با توجه به 4 مورد نقص وسیله در گروه پلاک از این نظر تفاوت معنی داری بین دو گروه به دست آمد (P<0.05).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که مدت جوش خوردن بر اساس علایم بالینی و رادیوگرافی و عوارض در دو گروه مورد مطالعه از نظر آماری تفاوت معنی داری ندارد، اما به علت وجود 4 مورد نقص وسیله، استفاده از روش اینترلاک با لاک استاتیک در تمام شکستگی های ران که منع مصرف ندارند، ارجح است.

زمینه و هدف: پای شارکو بیماری ناتوان کننده مرموزی است که به طور شایع در بیماران دیابتی دیده می شود و به صورت کلاسیک با تخریب مفاصل کوچک قسمت میانی پا و نشست کردن قوس طولی داخلی پا خود را نشان می دهد. هنگامی که جراحی برای حفظ یک پای دارای عملکرد ضرورت یابد سوال بعدی یافتن بهترین روش فیوژن (fusion) و بازسازی و فیکس کردن و بی حرکت کردن پا با کمترین آسیب نسج نرم است. امروزه استفاده از پلاک مدیال و پلنتار برای حفظ قوس پا توصیه می شود، همچنین در مواردی که سابقه زخم و عفونت وجود دارد استفاده از پیچ های بلند، ترجیحا اینترامدولاری، با نتایج: موفق بالایی همراه بوده است. هدف این مطالعه مقایسه بیومکانیکی روش های مختلف فیکس کردن به صورت فینیت آنالیز است. در این پژوهش رفتار بیومکانیکی سه روش با بارگذاری شبه استاتیک روی مدل ساخته شده در نرم افزارهای المان محدود بررسی می شود. روش ها: از جمله اهداف این پژوهش مدل سازی و شبیه سازی به گونه ای بود که تا حد ممکن نزدیک به آناتومی واقعی موضع محل بررسی باشد. برای این منظور از تصاویر ثبت شده به روش سی تی اسکن که از پای یک خانم 40 ساله تهیه شده بود استفاده کردیم و این تصاویر برای تکمیل مدل هندسی به نرم افزار میمیکس (mimics) منتقل شد. سپس، مدل تحت آنالیز بیومکانیکی به صورت شبه استاتیک در محیط نرم افزار آباکوس (abaqus19. 0) قرار گرفت. برای دستیابی به مدل واقعی از لحاظ خواص، خواص مکانیکی برای استخوان کورتیکال و اسفنجی به صورت ارتوتروپیک خطی لحاظ شده است. بافت نرم به صورت هایپرالاستیک توصیف ماهیت غیرخطی و تراکم ناپذیر در نظر گرفته شد. نتایج: با مقایسه اقسام سازه های مورد بررسی در مدل میله، تنش بیشتر روی ایمپلنت و تنش کمتر روی استخوان مشاهده شد. روش پلاک پلنتار از نظر حداکثر تنش به پا بدون ایمپلنت، نزدیکتر بود. نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد کمترین تنش در حالت پلاک پلنتار رخ می دهد که احتمالا باعث خستگی کمتر و با تاخیر بیشتر این پلاک می شود و نیز معلوم شد تنش وارده بر میله بیشتر از پلاک ها بوده است که این می تواند نشانه استحکام (regidity) بیشتر ساختمان ایجاد شده و افزایش سپر تنش (stress sheilding) باشد. البته جنس استیل یا تیتانیوم و قطر میله می تواند در این مقادیر تاثیرگذار باشد.

پیش زمینه: شکستگی استخوان ران از شایع ترین شکستگی ها به دنبال ضربه می باشد و می تواند منجر به عوارض طولانی مدت و ناتوانی وسیع شود. در این مطالعه نتایج درمان شکستگی های تنه استخوان ران به دو روش پلاک گذاری و میله داخل استخوانی قفل شونده به روش باز مقایسه شدند.مواد و روش ها: در یک مطالعه کارآزمایی بالینی، 63 بیمار دچار شکستگی تنه استخوان ران با روش پلاک گذاری و 61 بیمار با روش میله داخل استخوانی قفل شونده در دو بیمارستان آموزشی اهواز مطالعه شدند. میانگین سنی بیماران 31.1 سال (60-15 سال) و مدت زمان پیگیری یک سال بود.یافته ها: میانگین زمان جوش خوردگی در گروه میله گذاری 19.8 هفته و در گروه پلاک 21.6 هفته بود. در گروه میله گذاری 2 مورد عفونت، 5 مورد جوش نخوردگی و 2 مورد نارسایی وسیله؛ و در گروه پلاک گذاری این موارد به ترتیب 10، 5 و 9 مورد بودند. 59 بیمار در گروه میله گذاری و 45 بیمار در گروه پلاک گذاری دامنه حرکتی زانو بیش از 90 درجه بدست آوردند. شایع ترین شکایت در گروه میله گذاری، لنگش در 35 بیمار (%57.4) بود.نتیجه گیری: با توجه به عوارض بالای پلاک گذاری نسبت به میله داخل استخوانی باز در شرایط مساوی و در مواردی که میله گذاری بسته مقدور نمی باشد جهت تثبیت شکستگی های تنه استخوان ران میله گذاری داخل استخوانی باز نسبت به پلاک گذاری ارجح می باشد.

پیش زمینه: اصولا درمان های متعددی برای شکستگی های دیستال کلاویکل و دررفتگی مفصل آکرومیوکلاویکولار(AC)  معرفی شده اند که از آنها می توان به ثابت کردن با پین، بازسازی رباط های کوراکوکلاویکولار و ثابت کردن با پین و وایر اشاره کرد. ثابت کردن با «پلاک قلاب دار» (hook plate) روشی نوین است و در این مقاله نتایج ثابت کردن شکستگی های دیستال کلاویکل و دررفتگی مفصلAC  با این پلاک و عوارض احتمالی آن بررسی شد.مواد و روش ها: در یک مطالعه گذشته نگر، 81 بیمار که با شکستگی ناپایدار دیستال کلاویکل و یا دررفتگی مفصل آکرومیوکلاویکولار بین سال های1380  تا 1386 به سه مرکز درمانی شهر تهران مراجعه کرده و با استفاده از «پلاک قلاب دار» تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، بررسی شدند. در این مطالعه قابلیت اعتماد تثبیت با این پلاک و تاثیر آن روی فضای ساب اکرومیال، نتایج بالینی از نظر کارکرد شانه، دامنه حرکت و وجود درد مورد ارزیابی قرار گرفتند.یافته ها: تمام موارد شکستگی دیستال کلاویکل جوش خورند. در آخرین پیگیری، میانگین نمره 93.6 constant از100  بود. از لحاظ عوارض در 16 مورد(%19.7)  دامنه حرکت ایجاد شده با درد خفیف همراه بود و از لحاظ نمرهconstant  نیز دامنه حرکتی کامل داشتند. در 2 مورد جا اندازی ناکامل در مفصلAC  وجود داشت که مجددا عمل شدند. علیرغم تاکید، فقط 18 بیمار 8 تا 12 ماه بعد از عمل برای درآوردن پلاک مراجعه نمودند.نتیجه گیری: این روش ثابت کردن، جهت شکستگی های ناپایدار دیستال کلاویکل و نیز نوعV  در رفتگی مفصل آکرومیوکلاویکولار کاملا مناسب است، اما در رفتگی های نوع III برای درآوردن پلاک بایستی بر اساس نیاز بیمار و با توجه به عوارض احتمالی و نیاز به عمل مجدد تصمیم گیری نماییم.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.